Η μετάβαση στην ενηλικίωση αποτελεί μία από τις σημαντικότερες περιόδους στη ζωή ενός νέου ανθρώπου. Είναι η περίοδος κατά την οποία η εκπαίδευση, το καθεστώς νόμιμης διαμονής, η σταθερή στέγαση, οι ευκαιρίες απασχόλησης και η ύπαρξη υποστηρικτικών σχέσεων διαμορφώνουν τις βάσεις για μια ανεξάρτητη ενήλικη ζωή. Για τα ασυνόδευτα παιδιά, η μετάβαση αυτή αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία και ταυτόχρονα μια κρίσιμη στιγμή. 

Όταν υπάρχει η κατάλληλη στήριξη, η ενηλικίωση μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μακροπρόθεσμη ένταξη, αυτονομία και ουσιαστική συμμετοχή στην κοινωνία. Όταν όμως η αναγκαία υποστήριξη απουσιάζει, οι νέοι κινδυνεύουν να βρεθούν εκ νέου σε ευάλωτη θέση, ακριβώς τη στιγμή
που καλούνται να γίνουν αυτόνομοι.

Σήμερα, ωστόσο, η πρόοδος αυτή βρίσκεται σε κίνδυνο. Το πλαίσιο πολιτικής έχει γίνει πιο περιοριστικό, ενώ οι υπηρεσίες προστασίας και ένταξης έχουν αποδυναμωθεί εξαιτίας της χρηματοδοτικής αβεβαιότητας και της διακοπής πολλών υποστηρικτικών προγραμμάτων.

Η παρούσα έκθεση βασίζεται στην εμπειρία και στα δεδομένα των προγραμμάτων της
International Rescue Committee (IRC) Hellas, μεταξύ άλλων από υπηρεσίες υποστηριζόμενης ανεξάρτητης διαβίωσης, απασχολησιμότητας και κοινωνικής ένταξης για ασυνόδευτα παιδιά και νεαρούς ενήλικες, καθώς και σε διαβουλεύσεις με επαγγελματίες που εργάζονται με νέα άτομα, πρώην ασυνόδευτα παιδιά και εκπροσώπους δημόσιων αρχών. Παρουσιάζει, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι νέοι κατά τη μετάβασή τους στην ενηλικίωση στην Ελλάδα, εξετάζε τους περιορισμούς των υφιστάμενων προγραμμάτων και διατυπώνει προτάσεις για την ενίσχυση βιώσιμων διόδων προς την αυτονομία και την κοινωνική ένταξη.